LRT Schwarzwald weekend 2010

Een paar dagen voor vertrek hou ik angstvallig de weersvoorspellingen in de gaten. Het beloofd niet veel goeds: te koud en veel regen. We besluiten de gok te nemen, tenslotte is het hotel al geboekt en zijn de centjes al overgemaakt.
Woensdag morgen het huis aan kant gebracht en woensdagmiddag op het gemak de koffers gepakt. En laat in de middag nog een paar kleine boodschappen gedaan waaronder een goed boek (voor de zekerheid) en een extra geheugenkaartje voor in de nieuwe filmcamera.

Dag 1 – Donderdag 13 mei 2010 – 461 kilometers

De wekker staat op 5:30 ingesteld maar ik ben ‘n kwartier voor de wekker al wakker. Gunstig! Snelle douche gepakt, stevig ontbijt genuttigd en extra warm aangekleed. Koffers op de motor en op naar de verzamelplaats: mac Donalds aan de Geusselt in Maastricht. Daar besluit ik mijn regenpak alvast aan te trekken. Het wolkendek ziet er dreigend uit, en als het al droog zou blijven biedt een regenpak de nodige warmte die op dat moment ook erg welkom is.

De voorspellingen zijn dus helaas ook uitgekomen. 90% van de rit hebben we in de regen gereden. Heel even in de buurt van Trier hadden we een droog wegdek en daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Heerlijk zwieren en zwaaien over een prachtige bochtige weg. Daar doe je het als motor rijder voor! En daarna was het alleen maar regen. Op een gegeven moment hebben we maar besloten om rechtstreeks via de autobaan naar het pension te gaan.

We zijn met de groep lekker op tijd daar, worden hartelijk ontvangen door de eigenaar die ons de weg wijst naar de afgesloten parkeerboxen, krijgen de sleutels van onze kamers en kunnen zo rechtstreeks uit onze druipende regenpakken en doorweekte laarzen onder de douche.
Als de andere twee groepen arriveren blijkt dat wij de pechvogels van de dag zijn. Zij hebben vrijwel droog de hele rit kunnen uitrijden op een laatste 75 tot 100 kilometer na.

Dag 2: 0 kilometer – migraine :/

Zelf niet kunnen rijden en in het hotel gebleven. De rest van de groep heeft ongeveer het eerste uur in de regen gereden. Daarna droogde alles netjes op en hebben ze fijn kunnen genieten van het mooie Schwarzwald. Geweldig leuk om al die stuiterende mensen te zien die terugkomen van een te gekke rit.

Dag 3: 211 kilometer

Vertrokken met met stevige motregen maar een mooie dag ervoor terug gekregen. Zelf merk ik dat ik het tempo van de groep niet helemaal goed kan bijhouden. Ik besluit iedereen voor te laten en sluit zelf achter het groepje aan om zo mijn “eigen rit” te kunnen rijden. Regenrijden is nooit mijn sterke kant geweest, maar ik merk gaandeweg dat het steeds beter gaat. Tegen de middag droogt het wegdek op en kan het gas er ietsje meer op. De groep bijhouden lukt nog steeds niet, maar er wordt netjes op me gewacht bij de afslagen.

Het Schwarzwald blijft gewoon motorrijders-paradijs bij uitstek. Die geweldige B500 waar het gas lekker open kan. De zin: “het is hier een grote racebaan” heb ik van het weekend dan ook vaak genoeg horen vallen. Kleinere weggetjes die je naar mooie uitzichten brengen. De mist die tussen de beboste hellingen opkomt. Machtig!

Dag 4: 612,2 kilometer

Het is droog!! En het beloofd zelfs een hele mooie dag te gaan worden. Maar helaas staat de terugrit op de planning.
Het eerste stuk lekker binnendoor genomen. Via Bitche (Noord Vogezen – regio Lotharingen) weer Duitsland in gereden. Tijdens de rit probeer ik de adviezen uit die ik de avond ervoor tijdens het diner kreeg: langer aan de buitenkant van de bocht blijven. Ik merk dat het steeds beter gaat en mijn zekerheid én snelheid in de bochten groeit met de kilometer
Wel nog even een ongemakkelijk momentje gehad omdat mijn benzinemeter toch wel aardig “leeg” begon aan te geven en we nergens een tankstation tegen kwamen. Met nog 15 km te gaan had mijn tijger toch wel erge dorst.

En dan al die gele velden vol koolzaad. Hoewel de wintervoering nog in mijn jas zit en ik de thermokleding nog aan heb voelt het als zomer. Zo af en toe komt zelfs de zon heel vrolijk van achter een wolkje vandaan.

Tijdens een stop besluiten René en ik dat we de rest van de route naar huis via de snelweg nemen. En hoewel de navigatie ons richting België stuurt nemen we Duitse autobaan richting Keulen en Aken. Achteraf gezien niet zo slim, want het is best wel een omweg. Eenmaal thuis eerst de katten een welverdiende knuffel gegeven. Daarna motorpakken uit, huiskloffie aan en meteen een bestelling richting de shoarmazaak.

Eindconclusie

• Rijden in de regen is achteraf goed meegevallen. Prettig is het niet, maar met de juiste kleding valt alles best mee. Zorgen dat je droog en warm blijft is het belangrijkste!
• Pension Anker is zéér gastvrij en motor-vriendelijk. Motoren staan veilig binnen, ‘t eten is goed en de kamers zijn ruim en schoon.
• Langer aan de buitenkant van de bocht blijven was dé tip van het weekend voor mij
• Note to self: volgende keer wat meer (omgeving)foto’s maken en zorgen dat de camera op de juiste stand staat (dus niet met isostandje 3200!).